CORE (Common Open Research Emulator) یک شبیه‌ساز و امولاتور شبکه سبک است که برای شبیه‌سازی شبکه‌های کوچک تا متوسط استفاده می‌شود. این ابزار امکان شبیه‌سازی سریع و اجرای شبکه‌های مجازی با استفاده از رابط گرافیکی و بدون نیاز به نصب نرم‌افزارهای پیچیده را فراهم می‌کند. یکی از ویژگی‌های برجسته CORE این است که به شما اجازه می‌دهد شبکه‌های مجازی را به شبکه‌های فیزیکی متصل کرده و آزمایش‌های مختلفی انجام دهید.

مراحل شبیه‌سازی با CORE:

1. نصب CORE:

برای نصب CORE، به دستورالعمل‌های مربوط به سیستم‌عامل مورد نظر خود نیاز دارید. در اینجا نصب بر روی Ubuntu توضیح داده شده است:

• ابتدا سیستم خود را به‌روز کنید:
  bash
  Copy code
  sudo apt-get update
sudo apt-get upgrade

• سپس CORE را با استفاده از این دستور نصب کنید:
  bash
  Copy code
  sudo apt-get install core-network


همچنین می‌توانید بسته‌های نصبی CORE را از وب‌سایت رسمی دانلود کنید.

2. اجرای CORE:

پس از نصب، می‌توانید CORE را از طریق ترمینال اجرا کنید:

با این دستور رابط گرافیکی CORE باز می‌شود و می‌توانید کار خود را شروع کنید.      شبیه سازی با CORE

3. ایجاد یک پروژه جدید:

• پس از باز کردن رابط گرافیکی CORE، یک محیط خالی مشاهده می‌کنید که می‌توانید توپولوژی شبکه خود را ایجاد کنید.
• برای ایجاد یک پروژه جدید، از منوی اصلی گزینه New Session را انتخاب کنید.
• می‌توانید توپولوژی مورد نظر خود را با کشیدن و رها کردن دستگاه‌ها به محیط شبیه‌سازی ایجاد کنید. این دستگاه‌ها می‌توانند روترها، سوئیچ‌ها، میزبان‌ها، و لینک‌های شبکه باشند.

4. افزودن نودها (گره‌ها):

• در پنل سمت چپ رابط کاربری، می‌توانید گره‌های مختلفی مانند روترها، میزبان‌ها و لینک‌های شبکه را انتخاب کنید.
• به سادگی گره‌ها را کشیده و به محیط شبکه اضافه کنید. به عنوان مثال، می‌توانید یک روتر و دو میزبان اضافه کنید.
• برای اتصال گره‌ها به یکدیگر، بر روی گره‌ها کلیک کرده و گزینه Add Link را انتخاب کنید تا اتصال بین گره‌ها برقرار شود.

5. پیکربندی گره‌ها:

• برای پیکربندی هر گره (مثل میزبان‌ها یا روترها)، روی آن گره راست‌کلیک کنید و گزینه Configure را انتخاب کنید.
• در اینجا می‌توانید تنظیمات مربوط به آدرس‌های IP، مسیریابی، و دیگر پارامترهای شبکه را انجام دهید.
• برای میزبان‌ها می‌توانید آدرس IP، Subnet Mask و Gateway را تنظیم کنید.

مثالی از تنظیم آدرس IP در یک میزبان:

6. اجرای شبیه‌سازی:

• پس از تنظیم توپولوژی شبکه و پیکربندی گره‌ها، می‌توانید شبیه‌سازی خود را اجرا کنید.
• برای این کار، از منوی اصلی گزینه Start را انتخاب کنید.
• حال می‌توانید با استفاده از ابزارهای داخلی CORE مانند Ping یا Traceroute، شبکه خود را آزمایش کنید.
• برای مثال، برای بررسی ارتباط بین دو میزبان، می‌توانید دستور ping را اجرا کنید:      شبیه سازی با CORE
  bash
  Copy code
  ping 192.168.1.11


7. عیب‌یابی شبکه:

CORE ابزارهای مفیدی برای عیب‌یابی و مانیتورینگ شبکه در اختیار دارد. برخی از این ابزارها عبارتند از:

• TCPdump: برای مشاهده ترافیک شبکه در یک لینک یا گره خاص.
  bash
  Copy code
  sudo tcpdump -i eth0

• Wireshark: می‌توانید بسته‌های شبکه را در رابط‌های شبکه شبیه‌سازی شده با استفاده از Wireshark ضبط و تحلیل کنید.

8. ذخیره و بارگذاری پروژه‌ها:

• شما می‌توانید پروژه‌های شبیه‌سازی خود را ذخیره کنید تا در آینده از آنها استفاده کنید. از منوی اصلی گزینه Save را انتخاب کنید و پروژه خود را ذخیره کنید.
• برای بارگذاری پروژه‌ها، می‌توانید از گزینه Open استفاده کرده و پروژه قبلی را باز کنید.

9. اتصال به شبکه‌های فیزیکی:

یکی از ویژگی‌های قدرتمند CORE این است که می‌توانید شبکه‌های شبیه‌سازی شده خود را به شبکه‌های واقعی متصل کنید. برای این کار:

• یک Cloud Node به توپولوژی خود اضافه کنید.
• سپس این Cloud Node را به یک رابط شبکه فیزیکی (مثل eth0) متصل کنید.
• به این ترتیب، شبکه شبیه‌سازی شده می‌تواند با دستگاه‌های فیزیکی یا اینترنت ارتباط برقرار کند.

ویژگی‌های کلیدی CORE:

1. شبیه‌سازی سریع و سبک: CORE یک شبیه‌ساز بسیار سریع و کارآمد است که به شما امکان می‌دهد توپولوژی‌های شبکه را به سرعت ایجاد کنید.
2. رابط گرافیکی ساده: CORE دارای رابط گرافیکی کاربرپسندی است که به شما اجازه می‌دهد به سادگی شبکه‌های خود را طراحی و پیکربندی کنید.
3. اتصال به شبکه‌های واقعی: با استفاده از Cloud Node، می‌توانید شبکه‌های مجازی خود را به شبکه‌های فیزیکی متصل کنید.
4. پشتیبانی از ابزارهای شبکه: CORE به شما اجازه می‌دهد از ابزارهای محبوب شبکه مانند Wireshark و TCPdump برای مانیتورینگ و تحلیل شبکه استفاده کنید.
5. پشتیبانی از پروتکل‌های مختلف: امکان شبیه‌سازی پروتکل‌های مسیریابی مانند OSPF، BGP و RIP وجود دارد.

مزایا:

• سادگی استفاده: رابط گرافیکی کاربرپسند CORE باعث می‌شود که کاربران مبتدی نیز بتوانند به راحتی توپولوژی‌های شبکه ایجاد و شبیه‌سازی کنند.
• سرعت بالا: CORE یکی از سریع‌ترین شبیه‌سازهای شبکه است و برای آزمایش سریع توپولوژی‌های کوچک تا متوسط مناسب است.
• امکان اتصال به شبکه واقعی: امکان اتصال شبکه‌های مجازی به شبکه‌های فیزیکی از مزایای مهم CORE است.
• قابلیت استفاده از ابزارهای خارجی: می‌توانید از ابزارهایی مانند Wireshark برای تحلیل ترافیک استفاده کنید.

معایب:

• محدودیت در مقیاس‌پذیری: CORE برای شبیه‌سازی شبکه‌های بزرگ با صدها گره و دستگاه ممکن است محدودیت داشته باشد.
• توسعه محدود در مقایسه با ابزارهای دیگر: اگر به شبیه‌سازی‌های بسیار پیچیده با نیازهای تخصصی بیشتری نیاز دارید، ابزارهایی مانند NS-3 یا OMNeT++ ممکن است انتخاب بهتری باشند.

جمع‌بندی:

CORE یک شبیه‌ساز سریع، سبک و کاربرپسند است که برای آزمایش شبکه‌های کوچک تا متوسط و شبیه‌سازی سریع توپولوژی‌های ساده مناسب است. با استفاده از رابط گرافیکی ساده، شما می‌توانید به سرعت شبکه‌های مجازی خود را ایجاد و آزمایش کنید. اگر به دنبال یک ابزار سبک و آسان برای شبیه‌سازی شبکه هستید که به شما اجازه اتصال به شبکه‌های واقعی و استفاده از ابزارهای شبکه را می‌دهد، CORE یک انتخاب عالی خواهد بود.